What the eye can't see

Welke plek je ook komt, er is altijd een diepere of onzichtbare laag die moeilijk waar te nemen is met het blote oog. Zo kent India het kastensysteem, er bestaan over honderd verschillende kasten. De laagste kaste wordt geleefd door een groep mensen die in India 'the untouchables'  worden genoemd. Precies zoals de naam het zegt, ze zijn het niet waardig om aangeraakt te worden. Voornamelijk in het zuiden van India wordt deze groep afgehouden van een menswaardig bestaan. Inmiddels heb ik tig bedelende kinderen gezien en letterlijk ellelange rijen daklozen gezien die 's nachts voor de tempels hun nachtrust nemen. Me niet kunnen voorstellen dat er kastes zijn die een lagere rang innemen. The untouchables eten veelal ratten als main course simpelweg omdat ze overal worden geweigerd. Ze worden geslagen, minder dan een rotte appel. Nieuwe generaties creeren een minder stugge richtlijn voor deze rangordening. Het wordt vrijer en soepeler. Neemt niet weg dat het nog steeds een groot onderdeel is van India. Gisteren vertrok ik samen met Paul van Navsari naar Udaipur met de bus. Terwijl ik al muziek luisterend uren uit het raam zit te staren zie ik veel mensen die slapen onder bruggen met een klein vuurtje en een dekentje. Overal is enorm veel verkeer, onvoorstelbaar. Op een van deze wegen lag een man, langs de weg. Ik kreeg het idee dat hij of dood of op het randje van de dood was. Zijn broek was omlaag. Drukke weg, langzaam vaart, maar niemand stopt. Sterker nog, niemand kijkt. Vernederend. Ergens wil je het liefste uit de bus springen en de man naar een ziekenhuis brengen. Maar je bedenkt je dat hij daar waarschijnlijk niet binnenkomt, je geen Hindi spreekt, je de chaos van India waarschijnlijk niet gaat doorstaan. Het deed me denken aan wat een man me vertelde over een echtpaar dat hij had gezien in Hampi. Ze lagen daar dag en nacht voor het guest house. Eén morgen waren ze er niet meer, toen hij vroeg waar ze waren werd hem medegedeeld dat de lichamen die nacht waren weggehaald omdat ze waren overleden. Ik  ben omringd met mensen die de wereld beter zouden willen zien en dat is een lichtpuntje. Het maakt dat datgene wat je ziet toch ergens omgezet wordt in energie om zelf goed te doen. Daarbij heeft alles een keerzijde en heeft India enorm veel schoonheid in return. Het heeft een eigen stijl, het heeft eigen films, eigen muziek, eigen kleding. Alles is eigen, niets lijkt op het 'onze' en dat siert hier. Afgelopen weekend ben ik met Kish en Paul naar Daman gegaan. Zakenmannen komen hier naartoe om alcohol te drinken. De 'staat' waar Navsari in ligt is verboden gebied voor alcohol, vis, kip, vlees. Een prima vluchtroute voor mannen in de midlifecrisis. Wellicht met tien andere vrouw daar was ik de enige so called 'white female devil' en Paul de mannelijke variant. Mijn ogen keken goed rond om te zien hoe deze Indiase mannen een feestje vieren. Tegelijkertijd sloten ze al snel om de flitsen te vermijden. De papparazzi ligt overal op de loer. Paul en ik zijn waarschijnlijk de enige blanken die hier sinds jaren zijn geweest, zowel in Daman als in Navsari. Het is dan ook vreemd om vandaag weer 'blanken' in Udaipur te zien na anderhalve week 'of going native'. Paul en ik zijn in de hemel even, we hebben een zit toilet, toiletpapier, een warme douche, we kunnen weer vlees eten en alcohol drinken. Ik voel me als een klein kind dat blij wordt van de meest basale dingen. Prima gevoel. Udaipur heeft paleizen in het water en prachtige tempels. Ik zal mijn ontmoetingen hiermee snel weer delen. Foto’s ga ik een dezer dagen uploaden via Facebook, deze site wil me niet helpen als het de foto’s betreft. www.facebook.com/inez.stevens it is.

Ik mis jullie meer en meer,

Love and peace

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer