On the way


10 dagen op Samosir island in Lake Toba. Na mijn aankomst en mijn eerste rustdag ontmoette ik James. Gezamenlijk besluit was om de volgende dag samen op de motorbike te gaan. Er was nog lange discussie over het feit of we een eigen motorbike namen of samen op één gingen. Een van de betere keuzes ooit was om ieder een eigen motorbike te nemen. Een rit om het eiland in lake Toba neemt ongeveer zeven uur in beslag. De eerste drie a vier uur gingen voortvarend. De weg was prima te berijden en de vergezichten waren geweldig. Aankomend aan de andere kant van het eiland bracht een verandering van wegdek met zich mee. De weg was ongelooflijk, zoals het gemiddelde wegdek in Sumatra. Een stukje asfalt, een deuk, een stukje asfalt, een gat. Niet te vergeten de drempel die ik net op tijd zag en genoeg ruimte had om af te remmen. James daarentegen was dolenthousiast en ging vol gas. Ik hoorde wat onrust achter me en toen zag ik het gebeuren. Het ‘motorbikeaccident’ wat er toch echt een keer aan moest komen. Verspreid over het wegdek lag James met een adrenalinestoot. Benen en armen zaten onder het bloed. In één arm zat een gat zo diep dat ik recht tegen James’ spieren en/of botten aanstaarde. De bewoners van het dorp waar het ongeluk gebeurde stormden op ons af en namen ons mee naar het lokale ‘ziekenhuis.’ Er was helaas geen personeel aanwezig dus de fles alcohol werd overhandigd. James trok dit slecht en besloot na een flinke discussie op eigenwijze toon om op zijn eigen scooter zelf terug te rijden. Niet wetende dat dit nog drie uur in beslag ging nemen over de ergste weg die ik in deze maanden heb mogen berijden. Toen het begon te regenen ging ik even naast James rijden om te peilen hoe het ervoor stond. “I am fine.”

Tijdens; Op dit moment word ik weer even ondervraagd door een Indonesiër. Het is hier nu zes uur in de morgen. Ik ben net in Dumai gearriveerd na een interessante trip die gisterochtend om 11 uur begon. Ik wacht tot tien uur op de boot naar Melaka, Maleisië, en schrijf in de tussentijd een nieuw verhaal.  

“I am fine” zei James. Ik lachte stiekem toch wel een beetje van binnen. Na drie uur vonden we weer engels sprekende mensen die ons konden vertellen waar we heen moesten. Het lokale health center. Vanaf dit moment begon het karma zich weer om te keren.  Het was nu weer aan mij om iets terug te doen. Dus werd ik zuster,  manager en mede-chiller voor een aantal dagen. In het health center was het handig dat er een derde was die even de stand van zaken kon observeren.

Tijdens; Een nieuwe onderbreking van een half uur. Ik word onderbroken door een man die vraagt of ik met hem ga ontbijten op zijn kosten. Dus sluit ik mijn laptop even af om mijn redder in nood zijn werk te laten doen. Ik heb geen rupia meer over en honger als een paard.


James’ wond werd gehecht. Alles ging voortvarend. Totdat de zuster bedacht dat ze was vergeten haar vriendin een smsje te sturen. Met bebloede handschoenen typte ze vrolijk haar bericht terwijl de kinderen al schreeuwend en spelend de kamer door slingeren. Met eenzelfde doekje worden alle wonden betast en de hechting was van primitieve aard. Arme James mocht weer achterop de scooter bij me, maar leed lichtelijk van post traumatische stress wat de scooters betreft. Hij vond het gene pret om achterop de zitten. Eenmaal terug in het guest house werd van voorspellende aard; twee dagen van stoel 1 naar stoel 2 en van stoel 2 naar bank 1. Zo werden ze gespendeerd. Een beetje schaken, film kijken, voor je uit staren. In de vroege morgen, twee dagen, later vertrok James naar Bangkok en ligt hij tot op de dag van vandaag nog steeds in het ziekenhuis. Zijn wonden leken te helen maar dat bleef toch echt bij ‘leken’. Er zat asfalt onder ergens in zijn wond wat heeft geleid tot een flinke infectie tot aan zijn hand.

Ik had mijn rol als zuster aan de kant gezegd en omgeruild voor onderdak-verlener. Ik werd bevriend met een jongen van het eiland. Hij bleef vaak hangen in het guest house of we waren laat uit waardoor ik er langzamerhand achter kwam dat hij op de bank in het guest house slaapt als het laat is. In principe kan hij op deze tijd nergens terecht. Hij is ernstig arm en zijn ouders zijn harde werkers die hem om 6 uur in de ochtend de rijstvelden op sturen. Zijn broers en zussen studeren omdat hij zichzelf hiervoor heeft opgeofferd. Een deel van mijn bed was dus uiteindelijk voor hem. Opnieuw een belangrijke noot voor thuis; Ik ben een reizende non.

Tijdens; En daar is weer iemand. Een engels leraar komt naast me zitten en vraagt me of ik me wil met hem naar zijn school om engels te spreken met de kinderen. Hij vindt het leuk om ze foreigners te laten ontmoeten en na een twee uur durend bezoek aan zijn school en tien foto’s later vraagt hij me of ik een week wil blijven. Ik sla het af, ik ben langzaam via Nepal op weg naar huis dus ik neem de ferry over een half uur. Hij biedt me in plaats daarvan aan om samen te gaan ontbijten. Maar, dat heb ik net gedaan? Het is mijn laatste dag Indonesië, ik zal niet onbeleefd zijn.


Zo werden de jongen uit Samosir en ik maten en gingen we samen naar een lokaal huwelijk. Behoorde ik even tot zijn vriendengroep. De vraag werd gesteld of ik mee wiet ging roken met ze. “Ja hoor, best.” Na een motortocht door de bergen komen we uit op een verhoogd stuk. Daar worden de joints gerold. Ik kijk rustig toe hoe dit proces zich op nerveuze wijze voortzet. Ik kijk omhoog en zie een soort beeld. Ik vraag me af wat het is, dus ik vraag. Het was het graf van de opa van één van de jongens. “Oke, dus alles even op een rijtje zettend; we zitten nu joints te draaien op het graf van je opa? “.. “Yes” Gelukkig werd de daadwerkelijke inhaal elders uitgevoerd.

Mijn hulp werd gevraagd door het guest house waar ik in verbleef. Wat goede ideeën waren om mensen te lokken en of ik een website voor ze kon bouwen. Helaas beschik ik niet over deze computervaardigheden. Haalde ik paddo’s voor klanten van het guest house samen met Gabriel bij zijn opa. Gingen we uit met de meisjes die er werkten, luisterend naar de Vengaboys en de afsluitende UB40-repeat. Zwommen we in het meer. 



Toen werd ik gisterochtend om elf uur wakker, veel te laat voor mijn geplande boot om half 11. Waarom ik niet wakker werd was goed te verklaren. Ik droomde dat ik bij thuiskomst echt doffe ellende ondervond omdat iedereen onaardig en raar tegen me deed. Toen ik wakker werd in de nacht dacht ik nog steeds dat het werkelijkheid was en in die wereld zette ik mijn diepe slaap voort. De eerste boot gemist, de tweede boot kwam niet opdagen en de derde boot vertrok een half uur later. Gelukkig was er voor me gebeld dat de bus moest wachten en dat is ook gebeurd. Daar begon de uiterst interessante busrit met een hoog Indiagehalte. Tijdens de eerste voetstap in de bus werd er direct naar mijn kont gegraaid en werd ik verplicht achterin te zitten. De bus was zo goed als leeg maar toch komt daar de bus-man naast me zitten. Hij wilde wel eens even weten of ik ook een tattoo had op mijn * of welke interessante plek hij ook maar kon bedenken en begon aan zijn graai-sessie.. Verplaats ik me naar ‘vooraan in de bus’ en voel ik binnen vijf minuten handen in mijn haren. Hij zit weer achter me. Na een flinke slag en een woede blik zette hij zijn seksuele driften om in ‘behulpzaamheid’. Later kwam er een nieuwe man die opnieuw naast me kwam zitten (met 100 vrije stoelen). Later nog een drietal jongens schuin tegenover me en twee oudere mannen achter me. Terwijl ik mijn ogen dicht had hoorde ik ze om me heen staan en praten over me, want dan hoor je het weer ‘Belanda’. Werd er van alle kanten om mijn aansteker gevraagd (ook als ik lag te slapen werd ik daarvoor wakker gemaakt) terwijl ik twee dingen kon stellen; We zijn in Indonesië dus iedereen rookt dus iedereen heeft een aansteker; Ik heb ze voorheen de sigaret zelf aan zien steken. Gelukkig was dit alles vrij onschuldig en eerder een manier om contact te leggen. Uiteindelijk sprak een vrouw tegen me met de vraag waar ik heen ging en waar ik was geweest. Haar enige engelse woorden konden er toch een verhaal van maken. Terug in de bus kon ik nog net herleiden dat het Inez-reis-verhaal werd verteld. De hele bus was één en al oor. Werden er ijsjes voor me gehaald. En kwam de vieze oude man die zijn seksualiteit had ‘getransformeerd’ naar het vrouwentoilet om me te halen; Ik moest toch echt wel eens even wat eten. Werd mijn stoel voortdurend achteruit gezet want ik moest toch wel even goed liggen. Vier uur was het toen opeens de schurken van de bus tegen me begonnen te schreeuwen in het Indonesisch. Dumai, Dumai. Ja, daar moest ik heen. Verder begreep ik er geen snars van. Werkelijk niemand sprak ook maar één woord engels en mijn ‘mini-Indonesisch’ kon hier helemaal niks van maken. Goed, dan maar uit de bus. En daar staat mijn Indonesische gangster die me wel eens naar Dumai zal brengen in zijn jeep. Hoppa, bij het instappen weer een graai naar mijn kont. Bij aankomst in Dumai mag ik weer tien euro betalen terwijl ik al een busticket tot aan Dumai heb betaald. Af en toe is mijn klomp bijna gebroken, maar met een beetje; ‘ik vertik het’ lukt het uiteindelijk om niets te betalen. Ik mag het nu gaan afkloppen maar er iets me niets overkomen wat ik niet aan zou kunnen. Gebeurtenissen zoals deze zijn nooit uit de hand gelopen, in tegenstelling tot dit, op wonderbaarlijke wijze altijd op het juiste moment verdwenen.  

Tijdens; En inmiddels zit ik op de ferry naar Maleisië. Ik ben naar binnen gesmokkeld door een immigratieofficier zodat ik niet in de rij hoef te staan en te wachten op de stempel (bewijs dat je Indonesië verlaat). Gezellig samen arm in arm langs de rij aflopen en als eerste in de ferry arriveren. Maar daar probeerde hij weer even wat.

Voor sommige ben je een verschijning als je als vrouw alleen door deze landen reist. Daarbij ben ik westers en kennelijk linken velen dat aan ‘losbandig’ en ‘snel bereid om seks te hebben.’ Ik weet niet wat ze denken, ik weet alleen wat ik denk. Maar ‘slechte’ ervaringen horen allemaal bij het pakket. Dat gebeurt er in een wereld die zowel ‘slecht’ als ‘goed’ gedrag kent en zo heb ik het pakket ook bereidwillig aangenomen.

Na deze dubbele busrit met zowel handtastelijkheden als gratis eten, drinken en interesse sluit ik Sumatra af met een positief gevoel van binnen. Ik heb genoten van dit land, om zijn rust, zijn puurheid en de mensen die bijzonder gezellig en warm zijn. Weer terug naar centraal Azië die me langzaam maar zeker naar huis zal brengen.

8 maanden. India, Thailand, Laos, Vietnam, Cambodia, Myanmar, Maleisië, Indonesië.  Centimeters op de wereldkaart, een klein gedeelte van de wereld. Kleine cirkels geven aan waar deze landen liggen. Inzoomen op deze landen geeft een indruk van andere aard. Op iedere centimeter in deze landen vindt zich iets bijzonders plaats. Zijn er mensen aanwezig en gebeurt er iets. Lijkt het land immens door zijn cultuur, natuur en mensen. En jijzelf in het plaatje samen met deze momenten geeft een nieuwe ervaring. Om de ervaring ‘bekend’ te maken begin je met leren van de ervaring. Je hervat de kennis  die je ooit kreeg van je geschiedenislerares of je de leraar aardrijkskunde die zo’n heerlijke lucht uit zijn mond liet vloeien. Je leert van de cultuur en geniet van de natuur. Je deelt ervaringen met mensen uit de hele wereld. De wereld wordt steeds kleiner en tegelijkertijd groter. Het leven wordt steeds minder vreemd en tegelijkertijd steeds vreemder. Jij wordt wijzer en tegelijkertijd weet je dat je niets weet. Wat je ziet is mooie mensen in een mooie wereld, op hetzelfde moment zie je kwetsbare mensen in een chaotische wereld.

Een aantal weken voordat ik vertrok naar India, op reis, droomde ik dat ik dood ging. Het bleef niet alleen bij de droom. Ik voelde iets in mezelf wat ik niet kon plaatsen. Iets wat ik nog nooit had ervaren. Na een aantal dagen kon ik het onder woorden brengen. Ik had het gevoel dat ik dood zou gaan. Het gevoel is zeker een week bij me gebleven. Ik wist niet goed wat ik ermee moest doen maar vertelde het aan mam. Ik herinner me dat ik begon te twijfelen aan mijn vlucht. Zou ik hem omboeken? Of misschien behoor ik niet op reis te gaan? Ik heb het aangekeken en toen het gevoel verdwenen was kreeg ik een mailtje van Sam. Een jongen uit Amerika die ik heb ontmoet tijdens onze backpack trip door Europa. Hij ging in diezelfde maand eenzelfde avontuur tegemoet. Verhuizen naar Shanghai. Hij deelde zijn huidige gedachten met me en in zijn laatste zinnen stond dat hij het gevoel had dat hij dood ging. Op dit moment begreep ik het en nu, maanden later is het uitgekomen. Letterlijk ben ik niet dood, maar ik heb een deel van mezelf achtergelaten in Nederland met de uitdaging om dit deel niet meer terug te nemen. Ik ben nog steeds dezelfde, en ik ben niet meer dezelfde. 

Love and peace

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer