The good and the bad, all in one world

Terug uit Myanmar, terug in het westen, Kuala Lumpur. Eergisternacht kwam ik aan op het vliegveld in KL en heb ik gelukkig een bank weten te veroveren in Chinatown. Probeer ik rustig aan alles weer op een rijtje te zetten, de rust die me is gegeven in Burma te behouden en nieuwe plannen te maken voor de komende tijd. Het is een goede ervaring om absoluut geen idee te hebben wat er in de komende maanden gaat gebeuren. Gister leek iedere optie een optie. Ga ik naar Australië en blijf ik daar nog een langere tijd, blijf ik in Azië, ga ik naar huis, ga ik ergens anders heen. Goede vraag om aan jezelf te stellen; Wat wil je? Het klinkt als een luxe-pakket aan opties, en dat is het ergens ook. Maar de ervaringen die ik in deze kleine 7 maanden heb opgedaan, wat ik heb geleerd, brengen me tot een punt dat ik tijd wil gebruiken om te verwerken en me voorbereiden op de thuiskomst.

Ik voel me enorm vredig. Waarom? Geen telefoon, geen internet, geen geldzaken, geen hectiek, geen bar in Myanmar. Een geweldige sabbatical heb ik gehad en gespendeerd met twee nieuwe vrienden. Marvin en Nyi Nyi. Toen Marvin en ik gedag zeiden rolden de tranen over onze wangen. Hetzelfde geldt voor mij en Nyi Nyi. Twee mensen waar ik veel van heb geleerd, een geweldige tijd mee heb gehad en enorm waardeer. De vlucht van Bangkok naar Yangon (Myanmar’s hoofdstad) bracht me bij Marvin. Een Duitse jongen die heerlijk sullig is, extreem grappig en enorm open minded is. Met hem heb ik 2/3 van de tijd in Burma doorgebracht. Samen vertrokken we met Wen, een chinees meisje, naar het noorden van Burma, naar Inle Lake. Onze eerste avond brachten we door met een Birmese familie, die ons zat voerden met Whisky, eten en op het eind van de avond voor ons zongen (karaoke), inclusief het nummer van onze beste vriend Justin Beber die heel Azië heeft overspoeld.  Nyi Nyi ontmoette ik in een tea shop in Inle Lake. Hij woont op deze geweldige plek. Gedurende zo’n drie dagen zijn we van de ene naar de andere stad gelopen (trekking) recht door de bergen en langs de bergvolkeren. Nergens elektriciteit, overal geweldige mensen.






Eenmaal aangekomen in Kalaw vertrokken we naar Mandalay. In de nacht stonden we op om de trein te nemen naar Hsipaw. Een week daarvoor werd daar nog flink gevochten tussen de burgers onderling. In de trein was ongeveer de helft bezet met militairen en geweren die er niet om liegen. Hordes aan mensen en spullen, Marvin zat met zijn been in de vis. De trein stopt overal en tijdens één van deze stops kwam een Birmese man naar ons raam gelopen. Hij was erg uitgesproken over het politieke regiem in Burma. Hij vertelde ons over de gebieden waar we niet mogen komen. Over de drugsproblemen, de verwaarlozende overheid en hoeveelheid aan mensen die overlijden door het regiem.




 Rechts bij het raam stond de man zijn politieke frustatie te uiten. Links de militairen. Vrij bijzonder dubbel gevoel hardden Marvin en ik toen de militairen ons rijst aanboden en de Birmese krant aans ons overkondigden.

In Hsipaw hebben we motor gereden door het gebied en belandden we uiteraard op de thee bij een vrouw die ons volstopte met fruit. Helaas konden we niet met elkaar communiceren, maar de glimlach was meer, meer dan genoeg. Ook hier werkten veel Birmese mensen die uit de eigen staat waren gevlucht en relatief veiliger waren in Hsipaw. Eén jongen die graag met ons praatte vertelde over zijn familie die is gevlucht naar de buurlanden en het feit dat hij ze nooit meer zal zien. Zij komen het land niet meer in, hij komt het land niet meer uit. Met tranen in mijn ogen verliet ik deze plek en vertrokken Marvin en ik weer terug naar Mandalay om de ferry te nemen naar Bagan. Deze rit duurde 15 uur en was bijzonder aangenaam. De zon kwam op toen we op de boot zaten en zo het dagelijks leven van de Birmezen goed konden observeren. Op- en afladen op de boot, bootstops in iedere village of in een soort woud, de fascinatie van de lokale bevolking voor onze spullen. Alles.

Na de trek van Inle Lake naar Kalaw met Nyi Nyi had ik stiekem extra geld gegeven en een aantal dagen later Nyi Nyi een mail gestuurd. Tijdens de wandelingen praatte we veel over zijn en mijn leven en zijn land. Hij kent alleen zijn eigen village. Ik telde mijn geld en zag ruimte om hem uit te nodigen om mee reizen naar Bagan, Yangon en terug naar Nyaungshwe zodat hij zijn land kon zien. En dus, in Bagan, kwam Nyi Nyi aangelopen na zijn eerste busrit die zo’n 14 uur duurde. Hij was meer dan enthousiast en blij. Nyi Nyi is 24 jaar, erg slim, lief, oprecht en erg gesloten. Gesloten zoals waarschijnlijk de meerderheid van de bevolking is. In de tijd dat we samen hebben gespendeerd heeft hij geen één keer gesproken over de policy. Wel sprak hij op rustige toon over zijn haat ten opzichte van de overheid. De government owned hospitals hebben hem een vreselijke tijd bezorgd. Zijn moeder is overleden aan Malaria. Zijn zus is overleden aan Malaria en kanker en haar kind is overleden door een gebrek een injecties. Ik vergeet niet dat Nyi Nyi tegen me zei dat de familie genoeg geld had voor 3 injecties maar de 4de niet kon betalen. Deze 4de injectie was cruciaal voor het leven van het kind. Maar omdat de familie deze, welgeteld, 4 euro niet kon betalen is het kind overleden.  Hij vertelde me hoe zijn familie smeekte bij de militairen, maar het kon ze niets schelen, ongeacht wat de consequentie zou zijn. De injectie is 4 euro, punt. Onder soortgelijke omstandigheden zijn zijn moeder en zijn zus overleden. Brok in m’n keel.

In Bagan was ik met Nyi Nyi en Marvin. Vergezeld met een Australiër, Nic, van 40 jaar en een frans meisje. Met z’n vijven vormden we een vermakelijk team. Een ontmoeting die uniek is. Evenals de ontmoeting die uniek was met de vier mensen in India, waar we de tijd van ons leven hadden. Zo was Bagan. In de nacht fietsten we door de straten en praatten we met locals, door de tempels fietsen en uren thee drinken met de mensen. Met z’n vijven kaarten, drinken, grappen maken en praten over dingen die ons dwarszitten. Het was briljant. Van Bagan ben ik met Nyi Nyi naar Yangon gegaan. In Yangon keek Nyi Nyi zijn ogen uit; een flat, verkeer, stoplichten, een lift, een viaduct. Het was vooral interessant toen we sliepen in Erika’s appartement (ik had Erika ontmoet in het vliegtuig naar Yangon, ze had een baan aangeboden kregen als engels lerares voor twee jaar en dit was haar begin). 9 verdiepingen hoog in een appartement nog luxer dan een gemiddeld Nederlands appartement en een geweldig zicht op de stad.

Voor Nyi Nyi was het niet makkelijk om door zijn eigen land te reizen. Het was niet geheel risicoloos en zo nu en dan leken er wat problemen in zicht te komen. Om een westerling met een local te zien is vreemd. Daarbij is het geen aanrader om als local überhaupt teveel te praten met een westerling. Wij hebben teveel informatie. We kregen zoveel vreemde gezichten overal. Wanneer we een tempel bezochten kreeg Nyi Nyi keer op keer de vraag of hij een tourguide was. Als hij ook maar één ding zou uitleggen of vertalen voor mij over de tempel, dan zou hij direct de gevangenis ingaan. Toen we met Erika in de avond zaten te eten in haar appartement begon Erika te praten over het Birmese nieuws en de bizariteit daarvan. Hoe het kan dat mensen dit geloven en hoe ernstig het eigenlijk is. Ik zie Nyi Nyi naast me zitten en om zich heen kijken, zoals hij vaker deed. Hij fluisterde zachtjes dat hij er niet over wilde praten. Hij wist niet zeker of er luisterapparatuur zou zijn geïnstalleerd in Erika’s appartement. Of wanneer ik met Nyi Nyi in publieke gebieden praatte over zijn leven, zodra het betrekking had op de overheid keek hij voortdurend om zich heen. Met zo nu en dan een onderbreking en een zachte fluister dat we het er later wel over zouden hebben. De staten onderling hebben ook strijd en zo komt het neer op het feit dat vertrouwen een moeilijk begrip is. Om te kruipen in Nyi Nyi’s wereld was vreemd. Ik lette dubbel op wie er om ons heen was en of er mensen misschien engels zouden spreken. Ik keek om me heen in ruimtes of er misschien apparatuur zou zijn. Ik voelde me weer een dorpsmeisje doordat ik Nyi Nyi om zich heen zag kijken in de grote stad, wennen aan gebouwen, de normen en de mensen. Onaardige, op geldbeluste mensen kent hij niet maar deze kwam hij vaak tegen in de hoofdstad. Op één avond spraken we af met Nic en twee Birmezen uit de zakenwereld. In het Birmees vroegen de mannen aan Nyi Nyi of ze met mij naar bed mochten en lieten ze ons meer betalen voor het eten zodat zij gratis bier kregen. Zo had hij meer gelijksoortige ervaringen. Ik had echt enorm respect voor Nyi Nyi. Hij zag alles als iets positiefs en hij was enorm dankbaar om ‘slechte’ mensen en aspecten te ontmoeten, om meer te ervaren over de ‘grote boze’ wereld. Hij zag het als een geschenk.

Nyi Nyi en ik in het appartement van Erika. Je kan het niet zo goed zien maar het uitzicht op de stad was wonderbaarlijk.

Na mijn pijnlijke afscheid met Marvin in Bagan moest ik ook afscheid van Nyi Nyi nemen. En eigenlijk was dat nog erger. Wetende dat hulp moeilijk is. Ik kan Nyi Nyi geen geld sturen, ik kan hem niet bellen.. Enige wat ik kan doen is enorm dankbaar zijn voor wat hij mee heeft laten zien en wat hij me heeft geleerd en hoop hebben. Hoop op een betere toekomst voor iedereen in (mentale) vrijheid. En daar waar mogelijk een steentje bijdragen. Ik denk dat het bezoek aan Birma me meer heeft gebracht dan ik op dit moment realiseer.

Desondanks zijn er zoveel dingen die ik niet weet. Al beginnend bij het feit dat westerlingen niet overal mogen komen. Wat is er dan in die gebieden dat we daar niet heen mogen? De militairen zeggen dat het is voor mijn veiligheid, zelf denk ik dat het meer is omdat er dingen zijn die wij niet mogen zien. Nyi Nyi vertelde me, hoog in de bergen, dat er in het noorden veel locals verslaafd worden gemaakt aan heroïne en zo goed uit te buiten zijn voor werk om een nieuwe shot te veroveren. Daarbij vechten de staten onderling om opium en onafhankelijkheid, en vechten staten tegen de overheid. Niet te vergeten de grote cycloon in 2008 die enorm veel schade heeft toegebracht aan Birma. Waar op deze dag nog steeds mensen overlijden door de enorme armoede die hierdoor is ontstaan en het gebrek aan hulp van de overheid. Daarbij werd internationale hulp in het begin geweigerd. Wat me verteld is dat de schade van de cycloon nog steeds niet is hersteld, men geeft er gewoon geen donder om. Zoveel dat we niet weten. En ik weet zeker dat de Birmezen het zelf voor het merendeel eveneens niet weten. Wetende dat ze het niet oneens mogen zijn met het regiem, maar waar moeten ze het dan mee eens zijn? En wat zijn de werkelijke consequenties van een anti-overheid houding? Hoe kan er verandering komen?
Geld, drugs en macht winnen op het moment. Ze moeten allemaal de mond sluiten, simpelweg omdat praten zorgt voor oproer. Precies ook de reden waarom het regiem stilte vereist. Ik zou zweren dat de kracht van de Birmezen in essentie oneindig is, maar omdat er eeuwige stilte is broeit die slechts van binnen. Scheidt men zichzelf af van andere groepen, probeert wanhopig het wapen te vuren en wordt de potentiele kracht om het regiem te overwinnen zwakker. Aung San maakt haar revolutionaire wandeling door Birma op dit moment, om allen te adviseren; ‘stick together’. Dit is de enige weg uit.


Ik zal alles missen aan dit land, in de hoop dat ik er weer terug keer, ooit. Nieuwe momenten brengen me nu in Maleisië. Ik heb veel nagedacht over wat ik wil. Het moment waarop ik helemaal niets weet. Een punt van besluit, doe ik een nieuw continent aan? Ik kreeg een mailtje van Paul om met hem in de auto te springen in Australië. Maar ik weet dat ik het meeste leer van landen die weinig overeen hebben met Nederland. Ik besluit om mijn reis af te sluiten in Nepal. Het India-alike land, met een tijd van meditatie, en een laatste smaak van het land wat me nog steeds met me mee dwarrelt en waar ik de reis ben begonnen, India. Over een maand vlieg ik naar Nepal waar ik de komende maand in Maleisië en/of Indonesië ga rondtrekken.
Ik weet niet of ik ooit zoveel van Nederland, vrienden en familie heb gehouden als nu. En ik was daar al niet zo slecht in. Om die reden zie ik mijn thuiskomst in het verschiet als het beste vooruitzicht dat ik kan hebben. Tegelijkertijd wetende dat ons thuis overal ter wereld is, we overal welkom zijn en overal mensen verbonden zijn met elkaar. Alles is alles. Ik heb geleerd dat het leven iedere dag begint en nooit eindigt. Het eindigt niet als ik stop met reizen en begint of eindigt niet als ik ga werken in Nederland of elders. Het is een aaneen loop aan ervaringen en het is aan mijn eigen interpretatie om het positieve te zien. Want in mijn idee kan niets bestaan zonder een positief element. Zonder licht kan niets overleven. 

Op naar mijn laatste (en eerste) maanden,

 Dikke knuffel

 Inez

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer