The Goa state of mind

The goa state of mind is de mijne geworden. Vroeg in de ochtend op 19 februari kwam ik aan in Silvermoon guest house. Ik kwam net van een treinreis die uiteindelijk 41 uur heeft geduurd. Het was mooi om helemaal door India te gaan, een oud Indiaas stelletje, mijn ipod, mijn boek en de slaap hebben het tot een prima 41 uur gemaakt. Maria , de eigenares van het guest house, ontving me met open armen. Het guest house was voorheen van haar moeder, in die tijd waren het enkel ruimtes die afgehuurd werden door hippie’s. Ze kochten een matras op de markt en verbleven zo een aantal maanden tussen de vier muren. Het is de way of living die ze nastreven, basic en volledig in de vibe van love en peace. Hippie’s geven kleur aan Goa, ze hebben zich hier gevestigd tussen de Indiërs en hebben gekozen voor een particular way of life. A way that is filled with respect, peace, love en happiness.  Maar ook, veel drugs. Een voorstel om samen te snuiven of LSD te gebruiken is common maar geen zorgen: mijn motto is say no to drugs. In het hostel slaap ik naast Kelly, een welbespraakt engels meisje, en Kish een jongen uit een achterbuurt in Engeland. De eerste dag ontmoette ik de zee, hij is hier enorm mooi. Zoals Kelly en ik overeen kwamen, de mate van schoonheid kan ik noch in dit schrift noch via foto’s uitleggen, ik hoor Kelly het nog in overdreven engels zeggen: “It just doesn’t do justice.” Overal wordt psychedelische muziek gedraaid. Wat bijzonder aan reizen is, is dat iedereen buiten zijn/haar eigen comfort zone is wat maakt dat alles mogelijk is en de gesprekken vaak direct vrij diep zijn.
         De saturdaynightmarket was een happening die we wilden zien.  Na een aantal optredens, aankopen en humor besloten we alle drie een bandje te kopen om de avond te verankeren. We ontmoetten twee Indiase jongens die ons op de scooter terug wilde brengen naar Anjuna. Beter besluit leek ons om de volgende dag af te spreken. De volgende morgen was van andere orde. Een orde van uitwerpselen. Kelly heeft menig keer de wc versiert met braaksel en Kesh en ik are shitting all over the place. Openheid over 'de viesheid van de mens' is hier onvermijdelijk. Het ontbijt dat we, wijselijk, namen is er inmiddels al drie keer uit. Maar zoals de zin luidt: It’s inevitable to not get sick in India, from the top to the bottom. Dus we dachten wellicht in ons onderbewustzijn: let’s just get it done now. Het is hier één grote familie dus ziek zijn ain'that bad. Mensen komen zelfs langs om te checken hoe het met ons gaat. Vandaag gaat het iets beter en hebben we zojuist besloten om scooters te huren en door Goa te gaan crossen. Ik ben gebombardeerd tot driver, het vertrouwen wat ik hiermee heb verkregen moet nog even waargemaakt worden. Gelukkig is het verkeer hier niet zoals in Delhi, één lastig punt: De weghelften zijn hier omgekeerd.

Ik mis jullie,

Dikke knuffel

Inez

Laatste foto's

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer