Peace within chaos


En waar was ik gebleven, in Daman. Van Daman naar Udaipur in ' provincie' Rajastan. Udaipur was echt mooi. Paleizen in het midden van een meer en barretjes aan het water. Het deed me een beetje denken aan Frankrijk. Of aan iets anders gezien het feit dat ik hier de dokter heb gebeld. Ik ben inmiddels volledig geheeld en het laxeermiddel heeft zijn werk geleverd. In Udaipur heb ik dagen lang door de stad gewandeld en met mensen gepraat. Rustig aan natuurlijk, want van de eigenaar van het Guest House mocht ik niet teveel lopen. Het zou de kloof opnieuw ' openen'. De eigenaar noemde Paul en ik ' the dude'. Toen we weggingen stond hij met tranen in zijn ogen. Misschien was hij iets teveel fanaat, minuten lang knuffelen en kusjes. Dat werd dus al snel omgetoverd naar 'snel naar de kamer voordat hij er is'. Ik heb me ziek gelachen.
En toen na ingeperste longen, een hersenschudding, geen slaap en voeten die in een halve meter uitwerpselen hebben gestaan kwam ik de volgende dag aan in Jaisalmer. De slaapcabine was ongeveer een halve meter hoog en die hoogte hebben we volledig benut. De bus gaat zo hard op en neer dat ik eerder het idee had dat ik op het plafond lag dan anywhere else. Toen begon mijn blaas in the middle of the night tegen me te praten, daar ontmoette ik het meest ranzige toilet. Mijn visualisatie reikt niet eens zo ver om te denken dat dat een toilet is dat bestaat. Toen we in de morgen aankwamen in Jaisalmer stonden onze backpacks als bovenop een auto. Je wordt gewoon in een Guest House geduwd en op die manier proberen mannen hier bezoekers op te lichten. Ze bieden relatief dure camelsafari's aan en als je twijfelt doen ze wat diarree bevestigende materialen in je Indiase thee, dan blijf je tenminste. Ik wilde per se een nacht in de woestijn slapen maar niet op basis van dat. Uiteindelijk vonden we een eerlijke organisatie en hebben we direct het Guest House van de so called Maffia verlaten. Ook Elvis is hier present, soft drugs is hier legaal dus Paul en ik gingen eens even een kijkje nemen in de Bhang shop (Coffeeshop). Echt bizar om hier te zien. Voor ik het wist stond er een Bang Lassi (banaan, yoghurt en wiet tezamen) voor mijn neus die me werd aangereikt door een Indiase Elvis look a like. Het leek een sprookje toen we terugliepen naar de kamer, maar in het restaurant stikte ik bijna in de muesli omdat ik me niet meer kon gedragen. En nu zit ik hier uitgeput achter de computer met mijn benen uitgestrekt. Ik kreeg net te horen dat ik loop als een pregnant woman. Waarom? Omdat we de volgende ochtend vroeg op de kameel zaten en pas rond 5 a 6 ons kamp gingen vestigen. Je benen zijn voor lange tijd ver van elkaar verwijderd. Ik was op dat moment nog gelukkiger om tot het vrouwelijke geslacht te behoren. Tussentijds sprokkelen de camelmannen hout om te kunnen koken en zoeken wij uitgedroogd maar brandend naar ons water. We sliepen in zandduinen en de sterrenhemel was magisch. Paul noemt het 'Mind orgasm'  en he is damn right. Waarom peace within chaos? Omdat we alleen maar kunnen lachen om de doffe ellende die soms om de hoek komt kijken. Het is interessant wat mensen doen voor geld, hoe je zelf reageert op sommige omstandigheden maar bovenal hilarisch om elkaar uit te lachen. Ik vertrek over een paar uur naar Jaipur om daar het Holi festival te vieren. India viert met dit festival het goede in de wereld en togetherness. Dat laten ze zien door het gebruik van enorm veel kleuren. Het vieren gebeurt als volgt: Koop witte kleding, een duikbril, een waterpistool en colorpowder en: Gooien maar. Mijn laatste viering voordat ik het klooster in ga.

Denk veel aan jullie

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer