Off to the land of a thousand eyes

En daar zijn we weer, Bangkok. Dit is nummer 7 en met dit getal verklaar ik Bangkok als mijn tijdelijk huis. Elke 7 keer dat ik hier kwam was van andere orde, met andere mensen, ander guest house en een ander gebied. Ik ben verliefd geworden op deze stad ondanks dat je de hele dag liters zweet verliest. Waarom ben ik weer hier? Ik kreeg een ingeving; Ik ga naar Myanmar (Burma). Om daar te komen moet je bij de Ambassade in Bangkok zijn. Toen ik eergister vroeg in de ochtend in de rij stond voor de ambassade hoorde ik ergens uit de rij een man die ons verwittigde dat hij al een tijdje in Burma woont, als leraar. Ik probeer niet teveel te veroordelen maar je hebt er veel tussen zitten die graag een gehele rij het eigen levensverhaal willen laten horen. Ik probeerde niet teveel te luisteren maar de volgende zin hoorde ik wel degelijk; “I’ve seen a few bombs being dropped..” Onder het mom van de meest bizarre dingen zijn normaal, alles is relatief en mensen maken olifanten van muggen nam ik deze opmerking voor lief. Hij nuanceerde al snel met “But they make sure there is nobody around in these areas”. En zo was ik de eerste die naar binnen mocht om mijn visum aan te vragen. Ze vragen naar je beroep, ben je een journalist dan heb je een aanzienlijke kans dat je er niet in komt, voor de zekerheid heb ik criminologie maar achterwege gelaten. Burma is een geïsoleerd land met een militair dictatorschap. Een bestemming waarbij de bizarre vraag in me opkwam of ik mijn peace-teken op mijn backpack er af moet halen wanneer ik het land binnenkom.
In Cambodja heb ik al flink wat corruptie gezien. Alleen al het aanzicht van vijf happy pizza restaurants in Siem Reap in een boeddhistisch land wat drugs als een daad tegen de mensheid ziet. De eigenaren betalen de politie gewoon een flinke hap geld en de restaurants laten aan de hele wereld zien dat het echt normaal is; Kom een neem een pizza met wiet in Cambodja. Maar zoals al eerder is gebleken en wat na de ervaring in Phnom Penh nog meerdere malen in mijn gezicht is gesmeten is dat wiet zoiets is als het zout bij een diner. Het geeft een extra smaakje aan het voor- hoofd- en nagerecht. Wiet roken na een shot heroïne, crack of opium maakt het diner compleet. Deze ‘peace’ of ‘hate’ vibes hebben me in Koh Kong, mijn bestemming na Sihanoukville met rust gelaten. Er was ook simpelweg niemand. Ik heb twee dagen met mezelf gepraat en genoten van de massale natuur en het simpele bestaan wat hier geleid wordt.
In Sihanoukville was het overbezet met mensen. Ik ben met een meisje uit Engeland, Katie, gevlucht naar een strand een kwartier verderop. Welgeteld één uur hebben we mogen genieten van de zon. De storm bezorgde ons onrustige nachten. Het onweer was zo dichtbij dat ik al een-meter- omhoog- springend wakker schrok in de laatste nacht. Al snel werd het duidelijk dat het niet alleen de herrie was dat ons wakker zou gaan houden. Water, ik was doorweekt. Katie besloot om haar paraplu over haar hoofd te zetten zodat er tenminste nog één deel droog bleef. Het onweer was fascinerend en toen ik besloot om door het raam te gaan kijken werd de elektriciteit getroffen. We konden er wel om lachen toen we de volgende ochtend om 6 uur door een plensbui in de tuc tuc zaten om naar het busstation te gaan. Ik heb twee weken alleen maar regen gezien, Cambodja heeft nu moesson, het regenseizoen. Alle huizen langs de ‘wegen’ staan op hoge palen om aan deze waterinvasie te ontkomen. Houten hutjes, geen elektriciteit, spelende kinderen, werkers op rijstvelden. Het lijkt alsof Cambodja wordt bedolven onder het fenomeen de rijken worden rijker en de armen worden armer. Een land van contrast. Van Koh Kong naar Siem Reap lijkt een reis naar een nieuw land, Siem Reap is welvarend. Maar daar is ook een reden voor, er komen hordes aan toeristen naar deze plek om de tempels van Angkor te zien. En dat is de bezichtiging tien keer waard, hallelujah.




Het meest bekende gebouw van the Angkor temples, Angkor Wat.

Een religieuze stad die een kleine 1000 jaar geleden is gebouwd en op wonderbaarlijke wijze nog steeds staat. En het is niet gewoon een tempel, het is een heel complex en sommige mensen trekken er een week voor uit om alles te zien. Na een half jaar Azië raak je op een begeven moment lichtelijk ‘templed out’ maar ik was weer direct ‘templed in’. Op mijn fiets startte ik mijn eerste dag door het tempelcomplex. Ik was zwaar onder de indruk hoe alles nog steeds intact was. De tweede dag ben ik met een tuctuc naar een berg gereden, heen en terug was zo’n drie uur. Kan je nagaan hoe immens deze religieuze stad was. Na een bergklim kwam ik uit bij een rivier hoog in de berg. De khmers hebben in de stenen onder water kunst achtergelaten. Het basale idee hiervan was dat het water symbool staat voor alle wirwar dat zich in de wereld plaatsvindt en onze geest kan doen vertroebelen. Maar de stenen zijn onoverwinnelijk, onze zuivere ziel die altijd volhoudt en altijd wint. In letterlijke zin is dit nog steeds waar te nemen, de stenen liggen nog steeds, intact, onder een rivier die er al een kleine eeuw overheen stroomt.

In het guest house in Siem Reap heb ik een geweldige tijd gehad. De mensen die er werkten waren geweldig en daarbij was er een meisje uit Zwiterserland waarmee ik alleen maar heb gelachen. Met het personeel en met Valeria hebben we op mijn kamer gehangen, samen uit geweest en tegen het eind van de dag in de hangmat naar muziek geluisterd. Ik ben met Valeria naar Bangkok gekomen en we hebben onze laatste avond in Bangkok ietwat te serieus genomen. Straalbezopen kwamen we terug in het guest house zonder slippers. Ik blijf nog tot dinsdag in Bangkok omdat ik op mijn visum moet wachten. Als alles goed gaat krijg ik die maandag en vlieg ik dinsdag op Yangon, de hoofstad van Burma. Ik tref nu voorbereidingen. Mijn telefoon word in beslag genomen, ik moet mijn boeken over Burma diep verstoppen in mijn backpack, douchegel en dergelijke kopen, geld (ze hebben geen ATM’s) en me voorbereiden op drie weken geen contact met de buitenwereld. Dit is wat ik hoor, maar wat me iedere dag opnieuw wordt bevestigd is dat we het kennelijk normaal vinden om elkaar angst aan te praten in plaats van moed. Genoeg van die onzin dus, ik vlieg er dinsdag heen en zal het zien. Ondertussen ben ik me aan het verdiepen over de situatie in Burma en dan kan je best stellen dat het land echt ‘verneukt’ is. Er gaat een grote vraag aan vooraf;  Ga je? Wetende dat een deel van je geld naar de overheid gaat. Een overheid die weinig tot geen tolerantie toont jegens degenen die het niet eens zijn met het huidige beleid. Fysiek geweld is een middel om de mond te sluiten. Het land is letterlijk geisoleerd en wil niets te maken wil hebben met mensenrechtenorganisaties en/of media. Veel hoop is gericht op Aung San Suu Kyi, een vrijheidsstrijder die wordt vergeleken met een Ghandi of Martin Luther King, en eindelijk is vrijgelaten na zo'n 15 jaar huisarrest. Als iemand George Orwell kent, 1984 en Animal Farm, er wordt gespeculeerd dat deze visie Burma beschrijft. The land of the Thousand eyes. Daar waar spys rondlopen en iedereen intern wordt gedisciplineerd om te denken zoals het systeem. En niet meer dan dat. Ik ben zo benieuwd hoe deze mensen leven. Ik hoor en lees (maar weet niet) dat de locals blij zijn met bezoekers, gewoon om te praten over de wereld buiten Burma, over het leven van anderen, om te leren en om plezier te maken. Wellicht zal dit dan ietwat discreet gaan plaatsvinden, maar ik denk dat we elkaar wel blij kunnen maken.

Ik mis Nederland en alles en iedereen wat zich daarin bevindt. En deze dingen doen me realiseren dat we enorm bevoorrecht zijn. I appreciate it so much more.

       Dikke knuffel en tot over een kleine maand, 

      Ik moet naar Burma vliegen als ik meer van het land zien. Burma is niet geheel vrij om te bezichtigen voor foreigners, al helemaal niet als je via de grens binnenkomt. Daarbij is een bewijs van een retourticket vereist. Ik vlieg dus van Yangon naar Kuala Lumpur (Maleisie) over een maand.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer