Not underneath the world

Ik weet voor het eerst niet waar ik moet beginnen of wat ik op moet schrijven. Niet dat er niets is wat het delen waard is want dat is het wel. Maar hoe? Sommige dingen zijn bizar en eigenlijk alleen maar te begrijpen als je er zelf bent.

Cambodia. Ik vind het een bizar land en was niet voorbereid op zo’n verschil. Azië kent een aantal plaatsen waar een groot gevaar hangt voor het ‘blijf-verschijnsel’. Net als Thailand, Laos en Vietnam heeft Cambodia gebieden waar foreigners dag in dag uit aan de drugs zitten en de nachten doorhalen in een onvermijdbare waas. Voor een tijdje leek het alsof ik in een film was beland en uiteindelijk niet meer wist wie er nu precies de acteurs waren. Maar na twee keer nadenken ligt het toch echt voor de hand dat drugs van iedereen een acteur maakt. Hoe kom ik aan deze vage speculaties? In Phnom Penh heb ik vier dagen en nachten lang tussen de heroïne- en crackverslaafden gezeten. Een ‘film’ werd op play gedrukt toen ik me incheckte voor een kamer. Er werd deze keer niet naar mijn paspoortnummer gevraagd maar naar mijn heroïnegebruik. Of ik wat wilde kopen.

 The tuin van nummer 10

Een week terug zat ik nog in Dalat in Vietnam, een voormalig frans hill station om het iets kouder te hebben. Reed ik rond achterop de motor door de natuur. Liep ik museums af in Saigon. Spendeerde ik rustige avonden met mijn tijdelijke Duitse reismaat. Maar, kennelijk was het tijd om een tegenovergestelde situatie te betreden. Een situatie van bizarre chaos tussen ‘verneukte’ levens. Ik heb tijdens het reizen veel mensen ontmoet die tijdens een reis ergens zijn blijven hangen. Sommigen voor een maand, sommigen een jaar, sommigen voor altijd. In Goa (India) zag ik een man die nog amper kon spreken. In deze voormalige hippiebezetting verloor hij zichzelf aan de drugs en ziet hij er nu uit als een ‘opa’ met ernstige mentale problemen en een sociaal vocabulaire van nul. Ik twijfel geen seconde dat Cambodia een land is waar prostitutie en drugs hoog in het vaandel staan. Het is makkelijk te krijgen en het is getolereerd. Ik denk dat dat voornamelijk te danken is aan onze goede vriend corruptie. Daarbij kent Cambodia een verschrikkelijke geschiedenis waar nog maar veertig jaar geleden ¼ van de bevolking is uitgeroeid, wellicht heeft het zijn effecten nog in het heden liggen. Mijn gevaar ligt hem in het feit dat ik het fascinerend vind om te weten wat deze (voornamelijk) foreigners bezielt om hun leven op deze wijze in Cambodia te leiden. Veel reizigers kunnen er gewoon, zonder het zelfs op te vallen, aan voorbij lopen en het eigen plan voortzetten. Ik ‘kan’ dat niet of ik beland gewoon op de verkeerde, doch interessante plek. Toen de vraag naar heroïne kwam zei ik uiteraard nee maar ik ben niet vertrokken en heb de film laten starten. Tussendoor schreef ik wat dingen op..
                “Het concept ‘normaal’ bestaat in mijn gedachten niet meer. Het meer van Phnom Penh (de hoofdstad van Cambodia). Aan de ene kant van het meer staan flatgebouwen. Aan de keerzijde staat een van de laatste guest houses op het einde van de weg die naast het meer loopt. Het laatste guest house. Beide kanten van het meer zijn aandachtspunten geworden voor Japanse investeerders. De oude backpackerstraat moet plat en het laatste guest house wat zich echt staande houdt is Lakeside  10. Tussen de rommel, de gesloopte gebouwen, het beton is daar nummer 10. Dag vier. Vanochtend stond een busrit naar Kampot op de planning. Ik heb hem overgeslagen. Want ik heb mijn antwoord nog niet helemaal:  Wie zijn deze mensen? Wat doen ze hier? Hoe gedragen ze zich en hoe interacteren ze met elkaar? De verantwoordelijkheid voor deze bizarre tijd en plaats is drugs. Mannen van over de hele wereld wonen hier al jaren samen met drugs. Elk typetje wat je op aarde kan categoriseren komt hier samen. Een cocaïne verslaafde Indiër met een Cambodjaanse vrouw en een gemixt kind. Een 50 jaar oude Australiër met verstoorde tatoeages die het als enige alleen bij wiet en bier houdt. Een aantal Cambodjanen die gezellig mee gebruiken en pretenderen uit Engeland te komen  met het accent en de meest oppervlakkige informatie die uit de mond komt. Een aantal oudere Europese mannen met een huid die dood verklaard kan worden maar een geest die de wereld afreist en verder, dankzij vliegtuigmaatschappij; crack en heroïne. Een aantal Cambodjaanse meisjes met een minimum aan kledingstukken  en een maximum aan zinnen over kleding. Een aantal Ieren die documentaires maken over het meer maar tegelijkertijd niet bij zinnen zijn om er iets zinnigs over aan de wereld te presenteren, omdat de drugs het zoveel beter kan.  Twee Engelse meisjes met hoge plateauzolen, kleur haar in alle kleuren van de regenboog en knarsende tanden en dodelijke ogen.  Een Australische aantrekkelijke jongen met een managers uniform en een hoop speed erin. Een tiental negers uit Nigeria die zo’n 4tal maanden al spenderen op deze plek met wiet, geheimzinnige business, ‘geld’ en meer drugs. Een Amerikaan die zijn leven drastisch wilde veranderen om naar Azië te komen. Een uur nadat deze informatie tot me kwam was hij al buiten bewustzijn door zijn zojuist genomen shot heroïne. Evenals een tweetal andere jongens uit Amerika. Een 40 jaar oude Franssprekende Indiër die dag en nacht onder invloed is van … en er hoogstwaarschijnlijk een mentale ziekte aan over heeft gehouden. Een japanner die zo nu en dan zijn kamer uit komt om vervolgens na vijf minuten op de scooter rond te gaan rijden (tussen haakjes) en na een kwartier terugkomt om zijn (seks)verhaal te doen. De laatste keer dat hij een uitje maakte was het niet zo goed volgens zijn gezegde. De seks was vrij vluchtig en ze wilde hem niet pijpen. De twee nachten hiervoor is hij zijn kamer niet uitgekomen. Geen drinken, geen eten: twee dagen en nachten slapend bijkomen. Ergens kan ik me voorstellen dat als je aan de harde drugs zit het je hier voor eeuwig kan doen blijven plakken. Het lijkt gezellig, vredig en respectvol. Op een manier is dat ook zo. Niets is bizar, alles kan besproken worden en alles kan gedaan worden, gewoon omdat er geen normaal en abnormaal meer bestaat. Hoe vaak zie je mensen die elkaars uitersten zijn bij elkaar komen en een avond tot zo’n bizar festijn creëren? Hoe vaak heb je het gevoel dat er geen enkel oordeel in de lucht hangt in een grote groep mensen? Dat zien of hebben we bijna nooit, toch? Maar diep in de ogen van velen zie je de strijd, het ongeluk. Ze zitten vast, niet alleen fysiek op deze plek, maar bovenal mentaal. Het lijkt de laatste plek op aarde, maar tegelijkertijd wetende  dat dit één van de velen is”.
                 Trainspotting mag dan een film zijn, maar de non-fictie, het echte leven verteld het verhaal beter en vaker.  De laatste avond zat ik naast de japanner en na een uur van wartaal kreeg ik een duidelijke zin te horen. “I think it’s better that you stay far away from me”, ik was lichtelijk verward, want waarom? “I think I will hurt you. “… Fluisterend, maar duidelijk te verstaan benadrukte hij nog een aantal keer deze zinnen in mijn rechteroor. Later hoorde ik dat zijn vriend in Phnom Penh verantwoordelijk is voor twee moorden onder invloed van crack. Het was goed dat ik een bus geboekt had naar een nieuwe bestemming voor de volgende morgen. Na de vierde dag was deze waarschuwing niet meer dan een beetje ‘er-boven-uitspringend.’ Natuurlijk klapperden niet alleen mijn oren, voor mij is en was het absurd, toen en nu. Maar wat veel absurder is is dat het daar normaal was en is.

Bij aankomst in Kampot had de eigenaar van het guest house al een flinke joint opgestoken. Daar bleef het gelukkig alleen maar bij. Ik wilde mezelf nuttig gaan maken en ben naar een weeshuis gegaan. Helaas weten deze mensen niet wat ‘help’, ‘teaching english’ of ‘painting’ betekent. Mijn plan om vrijwilligerswerk te doen in Kampot viel al snel in de duigen. Er was een school waar ik kon helpen maar die is volgende week gesloten.  Ik hou mijn ogen en oren open terwijl ik verder reis. Verder door Cambodia, die me tot dusver bizarre ervaringen heeft gegeven, een prachtige natuur heeft, mensen met een glimlach ondanks alle ellende die het heeft gezien.



Phnom Penh. The Killing Fields liggen naast de stad (het meest bekende voormalig  executieveld van Cambodia).

Love and peace, always. Ik mis jullie

P.s (Eigenlijk geen p.s maar misschien een belangrijke opluchting). Ik ben nog steeds Inez-heeft-nog-nooit-harddrugs-gebruikt. Ik blijf wakker

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer