Not the perfect story




Nu
Voor nu de laatste. Jezus, Buddha, Allah, het is bizar wat er zich in mijn hoofd afspeelt deze maand. Drie weken geleden begon ik te dromen. Dromen over thuis. De situaties waar ik bang voor ben, en misschien wel altijd ben geweest. Gisteravond zat ik wederom op het dak samen met mijn Kathmandu vriend. Hij vroeg me wat er aan de hand was. Ik wist het niet te beschrijven maar ik voelde zoveel dingen van binnen. Die momenten waarop je zoveel geniet van iets, of iets diep realiseert waarop je het liefst schreeuwt. Godverdomme; wat een nietig woord was het op dat moment. Zoveel blijdschap en geluk om alles wat ik heb meegemaakt en alles wat ik heb geleerd. Hoe ik me op dit moment voel, het moment in mijn leven waar ik nu ben had ik me niet beter voor kunnen stellen.

Maar ik voelde iets wat wellicht onvermijdelijk is als je een langere tijd alleen bent geweest in vreemde landen. Teruggaan naar de wereld die je kent. Waar je iets hebt opgebouwd en waar mensen je kennen. Ik denk dat dit mijn grootste uitdaging is. Een aantal dagen geleden begon een Braziliaan zijn gedichten voor te lezen. Hij sprak precies dezelfde woorden die ik een uur daarvoor had neergeschreven in mijn boek. We moeten van binnen naar buiten leven, niet van buiten naar binnen. Als er een plek ter wereld is waar ik dit in zijn volheid kan leren is het Nederland. Ik ken het ‘buiten’ en ik ben me bewust geworden hier van de mate van invloed die het op me kan hebben. Het collectief.


 Hier
Net op het moment dat ik weer in centraal Azië ben waar je iedere dag magie voelt. Waar iedereen na 5 minuten over de kijk op het leven praat. Ik sprak met een Nepalees een week geleden en ik vertelde hem hoe inspirerend het is om te zien dat het bewustzijn hier direct gedeeld wordt. Hij verwittigde me van het feit dat hij van uitgaan hield, om heerlijk gek te doen maar zelfs tijdens uitgaan praten ze met elkaar praten over waarom ze daar zijn. Hoe de vorderingen staan met de laatste les die ze te leren hadden. Hoe het karma zich heeft verwezenlijkt bij zijn vriend. In plaats van het lezen van boeken, meditatieoefeningen zijn de meerderheid mensen de eigen visie. Ze leven het. Het is makkelijk om in deze landen geweldig van binnen naar buiten te leven en tegelijkertijd van buiten naar binnen. Want het lijkt een en hetzelfde.


Daar
Om die reden is Nederland een van de grootste uitdagingen die op dit moment juist is voor mij. God weet wat voor uitdagingen er nog op me staan te wachten. Voor iedereen. Maar ik ben klaar voor deze. Misschien is de westerse wereld daarom ook zoals hij is. Omdat het ons wil leren. Binnen deze straten schijnt niet iedereen geluk te vinden. Misschien zelfs minder dan elders omdat de straten voor ons uitgestippeld zijn. Organisatie en aanpassing is de weg naar zekerheid. Maar wat als geluk niet achter de deuren van geld en status ligt? Wat als die zekerheid ons meer benauwt dan bevrijdt? Gewoon omdat geluk niet gekoppeld is aan deze concepten. Omdat geluk geen concept, afhankelijkheid of voorwaarde kent? Zou het kunnen dat we zo druk bezig zijn met alles buiten ons dat we datgene wat we werkelijk willen vinden niet zien? Datgene wat er altijd al is geweest en wanhopig naar ons schreeuwt, dat recht voor ons ligt. Maar wij niet zien noch horen.

Onderweg
Natuurlijk maken deze ervaringen hier me gelukkig. Maar wat me het meest gelukkig maakte waren de momenten waarin ik getest werd. Waarin ik alleen was in een situatie waarin het alleen en alleen op mezelf aankwam. Dit is een directe ontmoeting met jezelf; Wat doe je? Om te zien dat je overal een oplossing vindt, dat je alles aankan en het enige wat je nodig hebt is vertrouwen. Weet je wat, het enige wat je nodig hebt is jezelf. De reactie van sommige mensen, ook hier, als ze horen dat ik alleen ben is: Oeh. Maar deze angst is zo ongegrond. De situaties die men wil vermijden zijn juist de meest geweldige momenten. Hoe meer je de grenzen van jezelf verkent hoe completer alles wordt. Hoe compleet en perfect voor dat moment de wereld is om je heen. Ik ben niet compleet, perfect, de wereld is niet perfect maar het is compleet en perfect op dit moment en op deze plek. Voor nu. En zo is het altijd.

Kruis
Angst, angst, angst. Het wordt er zo ingestampt bij ons. “Nepal, aardbevingen.” Niemand in Kathmandu waar ik mee heb gesproken heeft ook maar iets gevoeld. Ons ministerie: “Nepal is een terroristisch land en mogelijk gevaarlijk.” Ik bedoel serieus. In Maleisië werd ik uitgelachen omdat ik geen warme kleding, schoenen en een guidebook had voor Nepal. “Are you out of your mind?”,“India is gevaarlijk en er is een grote kans dat je wordt verkracht.” “Kan je echt naar Myanmar?” ”Heb je daar echt alleen geslapen?” Voorbereiding, planning uit angst voor het onbekende. Dingen vermijden uit angst voor het onbekende. Maar wanneer gaan we dit onbekende eens eindelijk onder ogen komen? Het is het beste wat ons kan overkomen. Het bekende is niet voor niets bekend. Waar gaan we van leren, waar gaan we ons door ontwikkelen?

Hier
In mijn tijd in Nepal heb ik weer een ‘vervelende’ situatie voorgeschoteld gehad gepaard met geweldige ervaringen. Ik heb mijn laatste tijd hier zeer prima uitgezeten. Ik mag weer afscheid nemen van mensen die me weer diep geraakt hebben. Ik trok op met een miljonair die mij en mijn Australische vriendin overal mee heen bracht. Ik ging uit met de eigenaar van het hotel die mijn maat is. Ik dronk whisky met de buurman van het hotel die nu mijn broer is. Ik trok een dag uit naar het klooster waar ik een laatste glimps opdeed van het klooster van dezelfde mensen als mijn meditatiecursus in India. Deze helende plekken waar ik uren lang in het gras kan liggen. Een verjaardag vieren in de bergen met kampvuur. Een festival op de top van de berg al stoned uitkijkend op de Himalayas. Toen we na een lange klim daar uiteindelijk op de top belanden en de minimal techno gedraaid werd kreeg ik het gevoel dat mijn leven officieel een film is geworden. Maar fuck, het is realiteit. Dat is het al die tijd geweest. Het is hier in Nepal, in deze ongeorganiseerde shit, deze no-problem mentaliteit dat ik in staat me helder te voelen. Me ziek lach. Tegelijkertijd klote dingen voorgeschoteld krijg. De behoefte voel om gewoon de hele dag te knuffelen. Ik een laatste glimps opneem van die mooie kledij hier en de magische tempels. Ik mijn laatste gesprekken voer met andere reizigers. Ik mijn reis afsluit.

Toekomst
Ik heb geen concreet toekomstplan. Maar wat voor plan had ik kunnen maken toen ik nog geen weet had van alles wat ik nu weet? Hoe kan ik een toekomstplan maken terwijl ik weet dat ik niks weet? Hoe kan ik een toekomstplan maken terwijl ik geloof dat ik hier ben om te leren tot op de dag dat mijn lichaam het opgeeft? Hoe kan ik een toekomstplan maken terwijl ik nu echt heb ervaren dat alles veranderd, iedere seconde? Wat ik geloof is dat er één ding is wat altijd constant is en zich altijd aan je wil laten zien. Ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen en ik denk dat het ook niet kan. Maar ik wil dichterbij komen. Dat kan alleen als ik bij mezelf blijf in een wereld die constant veranderd. Dat kan alleen als ik niet langer probeer vast te klampen aan dingen die zich buiten mij bevinden. Vanuit dit punt zal de toekomst zich gaan afspelen en twijfel ik geen seconde aan het feit dat hij geweldig gaat zijn. Net zoals deze 24 jaar daarvoor waren. Carrière van mezelf maken. Met een dikke wagen die symbool staat voor mij geest. Dat is wat ik wil. Want ik weet dat daarmee alles wat het juiste voor mij is om te doen zal gebeuren. Met deze dingen in mezelf ga ik de toekomst tegemoet. Met deze lessen ga ik verder daar waar het nooit is gestopt. Steeds dichterbij mezelf en dichterbij datgene wat ik mag doen in deze wereld. Waar ik altijd en constant hou van thuis. Waar ik een realiteit omhels die me de wereld echt laat zien en de diepere betekenis van dit alles helder maakt. Met een diep vertrouwen dat we dit allemaal voelen. Was het niet eerder of nu, dan later.
Dankjewel voor werkelijk alles. Het was geen reis geweest zoals hij nu was als ik jullie niet had. Geweldig bijzondere mensen. Stuk voor stuk. Ik hou van jullie,

Tot in Nederland
Penis

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer