Friendships and families

Niets meer willen toevoegen, waar alle andere opties overbodig zijn op een plaats die onvoorwaardelijk is. Sumatra, Bukareh. Het juiste moment, de juiste beweegredenen deden me Chap ontmoeten en me een onvergetelijke ervaring opleveren.

17 dagen geleden vertrok ik van Kuala Lumpur met de bus naar Melaka, een antiek stadje aan de oostkust in Maleisië. In Myanmar betaalde ik Nyi Nyi’s reis, uiteraard zonder verwachtingen. Maar het karma sloeg terug. In Maleisië heb ik avonden gespendeerd met Japanners, daarna met een Afrikaan, daarna met een Birmese refuge, tenslotte met een Maleisiër. Allemaal inwoners van Maleisië, maar kennelijk vurig om een reis te maken. En het karma vertelde ze dat ze mij moesten vragen om mee te gaan. Ik vroeg me na het vierde verzoek af of ik misschien ‘ik reis met locals’ op mijn voorhoofd had staan? Ik lach op deze momenten vrijuit van binnen. Een willekeurig besluit deed me de volgende dag vertrekken naar Sumatra, Indonesië, met de boot. Op een dag waar het karma me nog steeds achterna zat, het was er nog niet helemaal klaar mee. De dag dat ik Chap ontmoette waardoor ik nu, dertien dagen later, er een beetje treurig bij zit in de bus naar noord Sumatra.

De boot naar Indonesië was een van de kortere ritten en voor ik het wist stond ik in het immigratiebureau om mijn visum aan te vragen. De binnenkomst was van onverwachte en uiterst informele of informelige aard. De immigratieofficieren riepen luid ‘Heeeeuuuuj’ bij binnenkomst, openden de doos met koekjes en het pakje kruidnagel sigaretten. ‘Roken zulde ge. Oke, als u er op staat officier.’ En zo begon de film Sumatra af te spelen, met een kruidnagelsigaret in mijn linkerhand en een koekje in mijn rechter.

Chap, een man van 36, die zaken doet in Maleisië woont in de omgeving van Bukit Tingi. Een busrit met Chap en een andere familie van 15 uur bracht me in de bewoonde wereld. De aankomst was vroeg in de nacht,  en zo spendeerde ik de nacht slapend in een stilstaande bus met de driver wachtend op een open hotel. Volgende morgen kwam Chap aanrijden met een scooter. Hij zette me meteen voorop de scooter, ‘Go for it Inez.’ Hij liet me alles zien van de stad en bracht me aan het eind van de dag naar zijn village. Een  geweldige huis in een geweldig dorp omringd door rijstvelden, buffalo’s, bergen en palmbomen. De familie woont bij elkaar, zoals in Azië meer dan normaal is. De moeder van Chap, zijn zus, haar man en de vier kinderen. Drie meisjes 3, 7 en 11 en één jongen. Na een kort bezoek stelde Chap voor; “From now on you can sleep at my home, okay? Okay”. En dat was het begin van 13 geweldige dagen in Bukare. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik kan het nooit geheel overbrengen. Maar ik probeer.



De achtertuin van mijn tijdelijke huis in Bukare

Iedere dag voelde aan als een sprookje. Ik word wakker vroeg in de ochtend op Aziatische tijd, neem mijn ‘bad’ (een klein bakje water wat je over jezelf heen gooit), loop naar buiten om Chap te vinden al rokend op de veranda. Om me heen kijkend naar de rijstvelden, de bergen en het gevoel wat de vroege ochtend met zich meebrengt. Chap heeft al koffie voor me klaargezet en Lontong (het traditionele Indonesische ontbijt) gehaald zodra hij hoort dat ik wakker ben. Samen eten we met onze rechterhand (zoals alle maaltijden) het ontbijt en ploffen we met een te volle maag op de bank. De kinderen maken aanstalten om naar school te gaan en zo nu en dan komen wat buren binnenstromen om te peilen hoe het gaat. Het leek Chap wel een goed idee om een bandje op te nemen met antwoorden. Keer op keer antwoorden op vragen die door mensen werden gesteld: “Waar komt ze vandaan? Waar gaat ze heen enz.? “ Maar, ja in principe weet ik dat godverdomme zelf niet eens. ‘Godverdomme’ kennen ze hier trouwens maar al te goed, de wraakuitspraak over de slechte Nederlander uit de historie. Na het ontbijt nemen we de auto, gebruiken we de telefoon om naar de favoriete artiesten van Chap te luisteren: Guns & Roses en Bon Jovi. Tegerlijkertijd wordt Chap fan van mijn favorieten the Kings of Leon. Al zingend rijden we door west Sumatra en passeren we valleien, meren, rivieren.






Ondertussen stoppen we her en der omdat ik weer een bepaald gerecht moet proberen, een nieuwe lading koffie nodig schijn te hebben of om eens even goed naar de natuur te kijken. Op de weg terug naar huis stoppen we bij een familielid en komt de smekende vraag of we blijven eten. Rijden we terug naar huis en komt de hele familie naar buiten gelopen om ons te ontvangen. Zo vulden de dagen in Bukare zich in. En of je nou weggaat of terugkomt, in beide gevallen staat er een zwaaiende familie voor je.

Gedurende de dagen kwamen een aantal zinnen me vaak ter ore: Inez looking pictures laptop, Inez cooking Holland, Inez ayam (Indonesische voor kip, gevogelte dat ik niet beschouw als mijn beste vriend) om me de stuipen of het lijf te jagen, Inez diner, Inez I make up you, Inez you walking with us. Tweede opdracht ging in vervulling. Ik reed met Chap naar de lokale markt en deed inkopen voor de Hollandse stamppot. Helaas geen jus, en uiteraard ook geen spek voor deze uiterst gelovige moslimfamilie. Hoewel stamppot een aangenaam gerecht is valt het in het niet bij de Indonesische keuken, maar ze hebben de hele pan opgegeten.
Triana en Ella serieus aan de Hollandse maal. Aan de gezichten te zien was de lege pan eerder een gevolg van beleefdheid.

’Inez looking pictures laptop’ gebeurde ook een aantal keren per dag. De eerste keer dat de foto’s werden ontdekt werden de kinderen verliefd op de fotoalbums van India. Alle telefoons van het huis werden bijeen verzameld en met z’n drieën zaten ze voor de laptop om met de telefoons foto’s te maken van mijn hoofd in India. ‘Inez diner’ werd op een begeven hilarisch in mijn hoofd. In Indonesië betekent heerlijk of lekker, enna. Na iedere maaltijd zei ik beleefd enna, en ja ieder gerecht was overheerlijk, maar van binnen dacht ik in plaats van enna vaak enough. Vooral als ik nog geen uur geleden een rijstmaaltijd naar binnen had gewerkt om vervolgens de volgende steeds meer dichterbij te zien komen aanwaggelen.

Alles leek hilarisch te zijn aan mijn non-local-status; hoe een westers meisje de handwas doet, hoe een westers meisje zingt, hoe een westers meisje zich kleedt. Op straat stopten mensen met de scooter met de vraag of ik een keer bij ze op de koffie kwam. Overal waar we kwamen werd ik aangestaard. Ik deelde mijn bevinding met Chap en hij zou me wel even het verlossende woord geven. Na een tijdje kreeg ik een foto te zien waarop mijn gehele gezicht vervormd was tot een of ander onderkruipsel. “That’s why people look at you like that penis, because you look like some kind of alien, not because you are white.” Deze flauwekul zette voort dag in dag uit. Tegelijkertijd vormden we een vriendschap waarin we leerden wanneer we beter stil konden zijn als er één van ons met het verkeerde been uit bed was gestapt.  Leefden we het ‘gewone’ leven; ging ik met oma naar de bank om geld voor haar pensioen op te halen, wandelde ik met de hond in de morgen, haalde ik fruit op de markt voor de familie, kreeg ik lessen Indonesisch spreken van de kids, verstopten we ons achter de bank om na de derde tel door het huis te krijsen en op Chap te springen. Ging ik in de vroege ochtend met de kids wandelen naar de markt om samen ijsjes te eten en de kids speldjes kochten om aan mij te geven. Waar ik met Chap naar de kapper ging en hem zover kreeg om voor 10 euro zijn kop kaal te scheren. Tegen het einde van de week kreeg hij zelfs het wilde idee om alcohol te gaan drinken. Dat was een geheime missie; deur van het huis afsluiten, stiekem en ongezien de shop binnenlopen. Voor mij, als alcohol consument was dit in een hilarische missie, het leek alsof we op een moord uit waren. Het gezin, evenals het gehele dorp, het gehele land, is flink religieus. Vandaar de interessante jacht voor alcohol. De kids bidden volgens plan en moeder komt iedere dag om 6 uur de kamer van Chap binnengelopen om hem te vermelden dat het tijd is om te bidden. De kids hebben me een aantal keer opgemaakt en de hoofddoek geïnstalleerd. Ik krijg een blik van medelijden als mensen horen dat ik geen geloof aanhang. En ergens was het enorm aandoenlijk om armbandjes van Mekka als cadeau te krijgen en Triana de koran aan me te zien voor lezen. Het werd niet gedaan om het aan me op te dringen maar het was een geschenk voor me om misschien een opening tot de islam te vinden want zo kon ik voor altijd gelukkig blijven. Zo was ik veilig.




Eten met de buren en de buren van de buren.

Hoe hard ik ook probeerde, er werd geweigerd geld van me te ontvangen. Eten, sigaretten, drinken, benzine, auto’s, scooters, de was, de kamer … Chap en zijn familie ontfermden zich over alles. Ik kocht cadeautjes voor de familie, maar na vijf minuten lag er een weder-cadeau op mijn schoot. Ik kan het niet geloven. Drie dagen geleden besloot ik om te vertrekken, dit werd uiteindelijk twee dagen later. Er werd veel geïnvesteerd in de mogelijkheid dat ik een dag later zou vertrekken. Toen het moment uiteindelijk toch daar was vond ik mezelf opnieuw in de afscheid-neem-sfeer. Chap zette me af bij het busstation en hij wist niet waar hij zijn tranen moest laten, net zoals zijn zus en wist niet waar ik al deze liefde moest laten. Het is ongelooflijk hoe je hart kan opbloeien als je mensen ontmoet die zonder enige voorwaarde liefhebben en jij dit terug kan geven. Ik denk eraan als ik Chap zie weglopen van de bus. Het is niet leuk om afscheid te nemen maar het is ondenkbaar om ze nooit te hebben ontmoet. Ik zal nooit vergeten.

Na een busrit die acht uur langer duurde dan ‘gepland.’  ben ik nu in een eiland in het midden van een meer. Ik heb doelbewust geen guidebooks meer gekocht. Weinig benul hebbend waar ik me daadwerkelijk bevind op de kaart. Om de intuïtie nog wat meer op te wekken en met een beetje vertrouwen zit ik nu in een kamer met uitzicht op bergen en een meer. De natuur maakt me altijd stil en geeft me een puur gevoel. Maar al kijk ik uit op de Wielerbaan of het mysterieuze huis op de Schelpenkade, ik geloof heilig in het feit dat er in essentie geen verschil in zit. Het verschil zit alleen in mijn gedachten. Ik hoor de woorden van mijn Buddhistisch leraar opnieuw; What you see is your mind. Waar mijn gedachten negatief konden zijn over onze cultuur met scherpe aandacht voor materie en agenda lerende dat dit de oorzaak is van de manier waarop mijn ogen waarnemen. Ik kies anders nu. En om geen andere reden dan dit kom ik naar huis, omdat ik voel dat ik klaar ben met deze reis met het vertrouwen dat er me nog duizend andere ervaringen te wachten staan. Omdat ik vrede heb gesloten met de wereld en alles wat er zich in afspeelt.  Ik kan er tegen vechten, ik kan het niet begrijpen maar wat kan ik beter doen dan zelf positief zijn en lief te hebben? Hoe ik de dagen in de toekomst ook ga invullen, het is allemaal aan mezelf om het juiste te zien waar ik ook ben en wat ik ook doe. Het zal opnieuw een uitdaging worden, de terugkeer naar Nederland. Maar wat voor mij niet meer voortkomt uit gemis maar uit een bepaalde rust of juistheid is de idee dat ik vrienden en familie weer om me heen heb. Vrienden maak je overal, maar degene die je al tijden met je meedraagt, die je in je eigen persoon bevinden, hebben een speciale plek die nooit verloren zal gaan. En samen kunnen er bergen worden verzet, kan de wereld worden gezien als een oplossing en kunnen we in de broek schijten van het lachen.


Tot ergens eind oktober,

Liefs penis

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer