Diversity meets beauty

Viet Nam. Viet Nam. Viet Nam. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik ben nu inmiddels twee weken in Vietnam maar volgens de ervaringen die ik heb opgedaan zou het veel langer moeten zijn. Ik ben op dag één al verkocht. Sommige probeerden me voor verkeerde guest houses te dumpen met daaropvolgend nog genoeg aanvaringen met de ‘oplichterij.’ Het is waar, hier moet je vechten voor je geld. Voor je eigen bestwil is het verstandig om overal en altijd af te dingen. Wat je ook wil kopen of huren tot aan het hotel waar je slaapt, de helft. Het blijft moeilijk dat je als mens afhankelijk bent van andermans informatie als je op ‘nog’ onbekende plekken komt. De prijs is daar een onderdeel van. Maar het went en als je je niet te snel voor de gek laat houden kom je een heel eind. Maar hoe verder je verwijderd raakt van de grote stad hoe dichter je komt bij de Vietnamese oprechte ‘lieverds.’ Wellicht probeert iedereen ergens zijn slaatje uit te slaan, maar toch blijven de meesten oprecht. Ze schamen zich er niet voor dat ze teveel van je vragen of dat ze je voor de gek houden. Op een bepaalde manier weet je wie je voor je hebt. Hoe dichter bij de vriendelijke en gekke Vietnamees hoe beter je begrijpt waarom het hier zo werkt. Toch was het niet dit waar ik gelijk weg van was maar van het gevoel wat Vietnam geeft. Hanoi, the big city, is gevuld met scooters. Heerlijke chaos en eigenheid. Het is kleurrijk, divers en bizar. Op mijn derde Vietnamese dag kwam mijn maatje Linda vanuit Nederland. Direct verloren in de stad vonden we onze weg naar een stoel. Opnieuw hetzelfde gevoel, alsof het enorm lang is geleden maar tegelijkertijd helemaal niet. Al snel loop je alweer te praten over de grootste onzin. Het zit in ons bloed. Lin en ik zijn vanaf daar Vietnam gaan verkennen en it has been one hell of a ride, so far . Vanuit Hanoi naar het noorden waar onze monden openvielen van de schoonheid. De natuur is echt legendarisch en de rijstvelden laten onze ideeën over Vietnam werkelijkheid worden. De fransen hebben hier lange tijd gezeten. Boven hoog in de bergen lijkt het net op de Franse Alpen met Vietnamese bewoners en cultuur. Toen we in de kleine dorpjes aankwamen werden we vriendelijk verzocht om een tribe bewoonster naar haar eigen dorp te brengen. Hup, met z’n 3-en op de scooter. In principe viel de stroom continue uit overal en aten we romantisch bij kaarslicht en zonder oven. Samen met Vietnamese vrouwen hebben we ons ziek gelachen om een vreemde oude Engelsman. De rit naar het noorden en uiteindelijk weer terug naar Hanoi was tweemaal raak. Het vrouwelijke aandeel in Vietnam heeft, wat ik denk, een zwakke maag. Voor beide ritten geldt dat we tig zakjes voorbij hebben zien vliegen met (excuseer mij) kots of bepaalde oerkreten konden beluisteren. In de nacht gaf ook een man het op, hij spuugde heerlijk over het gangpad van de bus. Met de blote voeten door het gangpad moesten we toch echt naar buiten om te plassen in een bouwval. Omdat er een cycloon gaande was aan de westkust bij Halong Bay hebben we wegens doelloze hoop twee dagen langer gespendeerd in Hanoi. Toch apart, naar de bioscoop of een waterpark in Vietnam. Op naar Hue met de nachttrein. Alles was vol, laatste plekjes waren zitplaatsen in een trein met 5 uur vertraging. Maar toen we in Hue aankwamen konden we in een kamer, naast een bouwplaats met decibel *ontelbaar*, bijslapen. Hue heeft veel historische ruïnes, religieuze bezienswaardigheden en een interessant platteland. Van Hue zijn we op de motorbike naar Hoi An gegaan. Onze bagage kwam met de bus naar Hoi An. Na een lange tijd van discussies met het bedrijf hebben we toch één motorbike met z’n tweeën meegekregen. De eigenaar vond het een absurd idee om door de bergen te gaan op één motorbike, we moesten dan maar door de tunnel anders zou dat nooit lukken. Niets van waar. En dat is precies wat soms vervelend is, dat je afhankelijk bent van andermans informatie. Wij weten niet van tevoren hoe stijl de bergen zijn en of het daadwerkelijk gevaarlijk is. Dat blijf je houden en dat is juist de uitdaging. Soms moet je dus gewoon een gokje wagen of naar je gevoel luisteren (dat moet je eigenlijk altijd natuurlijk). We reden langs een wonderschone kustlijn, langs stranden en rijstvelden. De motorbike kon ons feilloos door de bergen transporteren. Uiteindelijk kom je dan aan in Hoi An en dat is een geweldig ontvangst. Dit noem ik nou een geweldig stadje, met mij zijn het daar denk ik nog duizend anderen mee eens. Voorheen leek het alsof Lin en ik overal de enige ‘witte’ waren en dat is echt een uniek gevoel. Als we terug kwamen in de het buurtje waar het hotel lag werd het soms raar om weer een toerist te zien. Het voelt uniek omdat het lijkt alsof je in een film zit, de mensen het ook vreemd vinden om jou te zien en er een soort van puurheid ontstaat. En dit zijn de onvergetelijke ervaringen. Op de scooter naar willekeurige plekken rijden en door een minuscuul dorpje bij een verlaten strand aankomen. Of vandaag nog in Hoi An; door een woonwijk fietsen en mensen je vragen of je komt mee ‘zuipen’. Ons besluit duurde iets te lang dus één man nam zijn gedroogde vis in de hand en zwaaide ermee alsof hij een boze huisman was die vindt dat de vrouwtjes (Linda en ik) binnen moeten komen. Met z’n allen kwamen we niet meer bij. Of op het onbekende strand met honderden Vietnamezen waar je binnen een mum bier voor je neus hebt staan en mensen je het lokale hapje laten proeven. Of wanneer je langs de weg gaat tanken, er benzine uit een put wordt gehaald en vervolgens de hele familie om je heen staat. Ik hou van Vietnam. Niet te vergeten de historie dit het land kent. Of het communistische regime dat het nu nog kent. Opnieuw verwarring wat betreft het idee ‘normaal’. Het antwoord wordt met de dag moeilijker te beantwoorden. Eigenlijk weten we allemaal dat daar geen antwoord op is. Want hoe meer we weten hoe meer we weten dat we eigenlijk niks weten. En dat is ergens een heel bevrijdend idee. Maar toch vroeg ik aan de mannen op  deze foto (onderweg naar Hoi An passeerden we deze wagen met honden die een slachting voor de boeg hebben, de geluiden bespaar ik jullie) of ze dit normaal vonden en ik denk dat we op dit punt beide een verkeerd antwoord hebben. Hondenvlees is geliefd
Ik zeg nee, zij zeggen ja. Maar eigenlijk is het geen van beide.

Love and peace

Inez

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer