Attention


Wat het is dat een mens sleurt van de ene in de andere aandachtszone, God zal het weten. Ik niet. Onze tijd in Laos eindigt deze avond in ons bed in Luang Nam Tha. Het einde luidde zojuist in van de documentaire die we keken “We feed the world”. Na twee dagen in de jungle vanuit een Eco-organisatie, vragen over de afkomst en de reis die onze kleding maakt en wat we dagelijks onze maag binnenvoeren voel ik me bewuster. Bewuster van de natuur, die vooraan staat. Geen winst of geld maar waardering voor natuur en zijn eigen waarde. 80% van de populatie in Laos is farmer. Het cijfer hoefde ons niet eens verteld te worden, je ziet het. De busritten, voornamelijk in het uiterst noorden, geven blijk van het feit dat het land voornamelijk wordt bewoond door bomen, diepe jungles. In de jungle wonen stammen, in de dorpjes wonen farmers. Houten hutjes, familie en het land. Het zijn de drie dingen die de dagbesteding van de meeste inwoners opmaakt. De trekking door de jungle begonnen we twee dagen geleden met een jonge verlegen jongen uit één van de villages in de jungle. Hij was verhuisd naar de ‘stad’ om daar zijn geld bij elkaar te sprokkelen. Terwijl we diep in de jungle liepen schreeuwde hij kreten uit zodat zijn familie hem zou kunnen horen. Een reactie kwam uiteindelijk van verre. Niet het buddhisme maar het geloof in spirits is de passie van de stammen in de jungles. Veelal is het een mix van etniciteit die in de jungles leeft. Nam Tha NPA, het nationale park, ligt aan de grens van China evenals Thailand. Lange tijd geleden zijn de stammen uit andere landen zich in de aangrenzende jungle gaan vestigen. Ze spreken een eigen taal en leven een eigen visie. Één nacht sliepen we bij een stam. Onmogelijke communicatie maakte plaats voor stilte in het midden van oorverdovende geluiden van krekels, kikkers en een knapperend haardvuur waar onze gids onze maaltijd op bereidde. Terwijl we daar zaten werden er varkens geofferd voor de spirits in de forest, om de goede rijstoogst te bestendigen. En wij zaten daar, compleet uitgeput. De trek op dag één was een zware. Waarom waren er nergens deelnemers voor trekking? Waarom leek het alsof de plek uitgestorven was? Natuurlijk, het regenseizoen! Deze nattigheid maakte dat we een grondige mentale test kregen. De bergen opklimmen was vermoeiend maar het was het waard. De berg weer af, was van een andere mentale aard. Het was modderig en van een berg afdalen betekende bijna letterlijk stijl recht naar beneden de afgrond in. Het was zo glad dat … Laten we zeggen het was ‘lijpe shit’ en ‘freaking scary’. Het verlies van mijn tweede teennagel en een soort infectie aan mijn derde teen en Veer’s enkel-banden-scheur-verleden bracht sowieso Veerle tot het punt om te roepen “Ik wil gewoon bij mama in bed liggen”. Ik ging helemaal stuk van het lachen. Ik dacht; wellicht een betere toestand dan jezelf de afgrond in visualiseren. Samen was de lol de juiste sleutel om de trek enorm vermakelijk en onvergetelijk te maken. Uiteindelijk belandt je op het hoogste punt van één van de bergen en kijk je over enorme groene velden en bergen. Hadden wij net daar de bij die afgronden gelopen en waren wij nou net op die manier afgedaald? Hadden wij nou net ons hart uit ons lijf voelen komen? Compleet wegblazen door de schoonheid van het gebied gaf ons het antwoord op de vragen; Nee?! Tussen en onder de bomen door, langs afgronden, door rivieren, dankzij lianen door de ongerepte jungle. Bijna onwerkelijk dat we een week daarvoor nog in Vang Vieng zaten en daar met een dubbel gevoel teveel alcohol naar binnen hadden gegooid waar we vervolgens in Luang Prabang nog de na verschijnselen van ondervonden. Enorm veel reizigers komen zich in Vang Vieng compleet bezatten en nemen daarnaast nog een heerlijk drugsdessert, stappen weer in de tube (een zwemband) op de rivier om een nieuwe ronde te nemen in het volgende barretje. Het was een bizar aangezicht. Het was een hilarische ervaring. Dansend in de regen, struinend door de straten, met glijbanen naar het water spendeerden we twee dagen. Het was funest voor onze gezondheid en onze bezittingen doch de ervaring waard. In Luang Prabang hebben we monniken eten gegeven, gefietst en naar de wonderschone waterval geweest. Laos sloten we af met de jungle trek, fietstochten en magische busritten. De afsluitende busrit was er één met een tiental stoelen en drie a vier keer zoveel mensen. Interessant achterwerk krijg je van het zitten op een deel van een zak noten. En zo schijn je dan uiteindelijk de juiste balans in Laos te vinden. Wellicht komt het door de magie van het land. Het is authentiek, het lijkt vrij van invloeden uit andere landen en culturen. De natuur is heilig, de mensen zijn belangrijk voor elkaar en emotionele drama of zware psyches lijken hier zeldzaam en zelfs ongewenst. Het voelt puur. Niet lang genoeg, misschien nooit lang genoeg, ben ik er geweest om deze dingen te kunnen stellen, maar als je er zelf bent weet je wel wat ik bedoel.

Samen met Veer weer terug naar Thailand nu. De meeste plezierige visualisatie verschijnt nu al een tijdje aan me. Pap en mam met een backpack door Thailand. Het gaat gebeuren. Over een dag begint hun korte doch hopelijk krachtige avontuur. De gehele familie Stevens in Thailand. Wat zal het brengen.. Geen idee. Enige waar ik aan kan denken is dat ik enorm blij ben om os pap en os mam weer te zien. Het gemis begint meer en meer te knagen aan me. Ik mis vrienden, familie en Joep (the amazing dog). Zo nu en dan valt het me zwaar. Maar eigenlijk ben ik gewoon heel dankbaar, en vooral dat ik dat nu nog meer kan beseffen. Hoe dierbaar het voor me is. De verandering die iedere dag ontstaat in het reizen, het onverwachte, fascineert me en makes me feel alive. De mooiste en meest pure gebeurtenissen vloeien hieruit voort. Verandering die er misschien is als ik weer terug kom naar Nederland lijkt een andere werking te hebben. Heerlijke ironie.  You see, het is nog geen tijd voor mij om naar huis te komen. Ik heb nog wat lessen te gaan.

Tot de volgende,


Dikke knuffel

Inez


Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer