A new word of an old one


Ik heb net uren naar de zee zitten staren. Gister nog zei een meisje tegen me dat reizen niet ‘real life’ is. Ik kan zover reizen als ik wil maar dan nog word ik iedere dag met mezelf wakker. De uitblinkers en de niet-uitblinkers, de vage en de heldere periodes, de vrije en afstandelijke momenten. Die heb ik niet in Nederland laten liggen. Maar zoals ik zei, je bent meer je complete zelf omdat je geen patroon naleeft, weinig invloeden hebt en jezelf toestaat aan niemands verwachtingen te voldoen. Je maatschappij is ver weg. Wellicht refereert dit aan de definitie van ‘surreal life’. Maar voor mij is dit nog steeds hetzelfde leven als het was een jaar of langer geleden. Ik ben nu op Koh Chang (Thai island). Door de inspiratie die ik krijg in dit surrealistische leven heb ik een week genomen om te gaan schrijven, te lezen en naar de zee te kijken alsof het een kleine puppy is. Gewoon om even stil te ‘zitten’ bij de afgelopen vier maanden. Het is hectisch geweest. Vooral omtrent mijn ex; India.  Toen ik er daadwerkelijk was was het intens en toen ik eruit was was het nog zo. Ik ben verliefd geworden op dat land, het jaagt me zo nu en dan nog steeds na. Ik denk dat India en ik gemaakt zijn voor elkaar en dat India het nog niet weet maar dat ze vroeg of laat met me trouwt. En dan gaan we samen emigreren naar Nederland om te ontsnappen van de vieze oude mannen en de ratten om te zorgen voor de perfecte combinatie. Maar na India en later Laos kwam ik opnieuw in het land dat Thailand heet.
De laatste avond met pap, mam en Veer bracht ons naar Pingpongshow. Dan denk je;  Martien bellen (Beroemde ‘tafeltennisser’ uit Eindhoven). Maar deze pingpongballetjes komen niet bij een racket vandaan maar uit de vrouwelijke vagina. Slingers, scheermesjes, van water naar cola, colaflesje-dicht naar cola-flesje-open en uiteraard de pingpong die vanuit de *** in het potje wordt gemikt..  Een vagina blijkt veel kwaliteiten te hebben. Het zijn de vrouwen die deze wereld maken. Toen een eigenaresse van de bar achter me kwam staan, door mijn haren ging strelen en een overhoring deed over mijn skills op het podium en de kwaliteit van mijn (excuseer mij) pussy en de kokhalzende uitdrukking op pap’s gezicht was het tijd. Daarbij begonnen ze op het podium aan de seksronde. Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één iemand in die zaal was die opgewonden is geraakt.  Het was tijd om te gaan. De Thaise ervaring, cultureel verantwoord zoals men stelt. De pingpong misschien. Tot zover de culturele snufjes.
Pap, Veer en ik hebben geslingerd door de jungle. Je wordt aan een kabel gehangen daaropvolgend mag  je alleen naar de overkant. Langste afstand was 300 meter en op z’n hoogst was het 1.2 km. Even te uwer informatie, mam was niet ziek maar heeft hoogtevrees. Even rustig aan in Nederland beginnen bij het drielandenpunt dus. Wel heeft mam op een olifant gezeten (olifanten zijn ook hoog) evenals de rest van ons. Toch vreemd om zo’n enorm beest te wassen en te berijden. Dankzij de olifantentaal en het trekken aan zijn omvangrijke oren probeer je je een weg te banen door de paden. Eén realisatie op dit punt: Als ik vorige levens heb gehad, heb ik die allen geleefd in landen waar geen olifanten bestaan. Daarna gingen we raften en dankzij pap’s magische armen ben ik niet uit de boot gedonderd. Pap heeft een “woest aantrekkelijke vrouw” achter zich aan gehad, mam heeft 24/7 drinker met een interesse voor ‘goedkoop’ haar trouwring mogen laten zien en Veerle heeft voornamelijk interviews gehouden met mij omtrent de aard van mijn naam ‘vagely unclear.’ Eigenlijk gaat het helemaal nergens over zoals je ziet. Flauwekul popt gewoon op als wij samen zijn. Pap dacht dat alles gratis was in Thailand, mam dacht dat de monnik-wasbeelden in tempels levend waren en Veerle dacht dat de toiletten doorgespoeld worden met de sproeier. En ik, ik had het al verpest op de dag dat we gingen raften en olifanten gingen rijden. Drie dagen geleden zijn ze weer naar huis gevlogen. Het was een waterbad op het vliegveld in Bangkok. Zoals ik al zei is het gemis een keerzijde van het verhaal wat soms iets heftiger is dan anders. Ik heb enorm genoten en ik geniet nu ook. Ik neem wel de tijd om de juiste balans te vinden en weer verder te gaan.  Maar het is zo fijn om te weten dat er mensen op de wereld zijn die je kennen, écht kennen en begrijpen. En waar je ook gaat of staat, het blijft zeldzaam maar des te meer dierbaar. En ik denk dat dit ook precies is waarom wegen kunnen spreiden, omdat er een onderliggende  verbinding is die alle grenzen en afstanden overschrijdt. En die is eigenlijk nog veel mooier.

 Thank you

 Love and peace Inez

P.s. En zojuist schijt er een onbekend beest op mijn notebook waarop ik dan toch mag besluiten om naar mijn hut te gaan waar de rat en de kakkerlak op me staan te wachten. Ik zag ze twee uur geleden al maar zei dat ik toch echt eerst even naar de zee wilde wandelen. Ongeduldig man, die beesten.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer